Negatieve rente en mogelijke impact op hedge!

maart 10, 2015 in Columns-Artikelen by Emiel van Maris

Met het roepen dat de yield op diverse staatsobligaties negatief is, in sommige landen ligt de yieldcurve zelf tot een looptijd van 5 jaar onder de 0%, zeg ik niets nieuws. Echter het feit dat ook het 1 maands Euribor tarief sinds eind februari (zij het zeer bescheiden) onder de o% grens is gedoken, heeft wel een nieuwe complicatie aan het licht gebracht.

Wat is het geval; veel treasurers van bedrijven hebben om het renterisico te managen hedge-contracten afgesloten, waarbij in veel gevallen de fixing van het 1 maands – of 3 maands Euribor tarief als afrekeniveau wordt gebruikt.

Stel bedrijf X heeft een 5 jaars roll-over lening lopen op 1 maands Euribor basis. En nadat de rente gedurende de looptijd over de gehele curve was gedaald, werd er besloten om er een renteswap tegenaan te plakken (hedge). Het bedrijf betaalt dus voor de roll-over lening het 1 maands euribortarief plus haar kredietopslag en ontvangt het 1 maands euribor tarief in de swap maar betaalt het lange fixed tarief in de swap. Per saldo vallen de 1 maands Euribor tarieven tegen elkaar weg en betaalt het bedrijf dus het lange fixed tarief van de swap plus haar kredietopslag als rentekosten. De hedge werkt prima.

Nu kan het zijn dat in één van de twee contracten (of de roll-over of de swap) is vastgelegd dat het tarief voor de 1 of 3 maands euribor MINIMAAL nul is en dus niet negatief kan worden. Er ontstaat dan een afwijking tussen de te ontvangen en te betalen rente. Met andere woorden, de hegde werkt niet meer perfect.

Mijn advies is, check de lopende contracten goed op deze mogelijke omissie en mocht het zo zijn dat u tegen dit probleem aanloopt, ga direct om de tafel zitten met uw bank om tot een vergelijk te komen, nu de financiële impact nog te overzien is.

Emiel van Maris

The Assault On Liquidation Rights

oktober 24, 2014 in Columns-Artikelen by onze redactie

There is an assault brewing on the liquidation rights for swaps contracts. Banks were recently asked to give up some of their rights under the law when 18 of the largest U.S., European, and Japanese banks met in Washington DC after several months of discussions. Regulators want to delay termination rights of swaps contracts for 48 hours for troubled financial institutions. The banks agreed, and the new protocol will take effect on January 1, 2015.

The goal is a noble one. It’s an attempt to limit “fire-sales” during the worse part of a financial crisis. There’s a good case to be made for waiting 48 hours to have a counterparty that’s recapitalized and backed by the government. Just waiting these two days can prevent the entire liquidation process. On the other hand, those 18 banks are giving up liquidation rights that exist under current law. When an important foundation of a market is altered, even in a minor way, there will be consequences. Not surprising, asset managers and hedge funds are resisting the change. Since those entities are not under the same regulatory umbrella as the banks, regulators will have to compel them to comply with the new rules.

But here’s the part I’m concerned about: included in the 48 hour delay is a hold on margin collateral. That means they’re getting into the realm of the Repo market. If swaps are pushed along this route, Repo could be next.

Defaults

When a company declares bankruptcy, its assets are frozen and the company is either liquidated or reorganized. Either way, no one can touch the assets, except those which are legally exempt like Repo and swaps. Officially, they’re both exempt from the “automatic stay” provision of the bankruptcy code. Repo and swaps counterparties have the right to immediately liquidate all of their outstanding trades with the defaulted entity.

The idea behind the 48 hour delay is to prevent these liquidations and the market distorting fire-sales that result. When counterparties liquidate contracts, it makes a market crisis all the more chaotic. In a way, over the past 30 years, liquidations may have increased market volatility. Lehman Brothers is a good example. They had billions of dollars of swaps trades outstanding and within five weeks of their bankruptcy, 80% of their swaps contracts had been liquidated. It was good to get Lehman as a counterparty off of your books, but the Lehman trustee spent years in the legal system with many of these counterparties trying to claw-back collateral. Avoiding a repeat of the Lehman legal mess is one goal behind the 48 hour delay.

Dodd-Frank

Regulators were give new powers under Dodd-Frank in 2010 to seize a failing bank and keep its units operating. But in order to make it work, you can’t have their counterparties trying to liquidating their positions at the same time. Thus the 48 hour delay in termination rights. Basically, regulators need time to transfer the defaulted entity into a “bridge” holding company. As long as the new entity is well-capitalized and government backed, the swaps counterparties are giving up a bad counterparty for good a good counterparty. And there’s no need to liquidate the swaps contracts. Sounds like a win-win? But again, how much market efficiency and liquidity in normal times is being given up to limit financial market stress during bad times?

Repo Property Rights Established

Repo liquidation rights were originally established after Drysdale, then passed along to municipalities after Orange County. Swaps currently enjoy those same liquidation rights. It’s a system that made Repo and swaps markets highly liquid and highly efficient.

Back in 1982 after Drysdale defaulted, there were no bankruptcy laws on the books nor any court cases to establish the legal status of Repo in a default. No one was sure exactly how the outstanding Repo trades would be treated in a bankruptcy. If Repo was legally a “collateralized loan,” then securities held by a creditor would be stuck in the bankrupt entity. If a Repo was a sale and a repurchase transaction, then the securities could be immediately liquidated. It was a major issue that would have ramifications going forward.

Though Chase Manhattan Bank covered Drysdale’s loss and took over Drysdale to liquidate them, there was no immediate resolution of the Repo liquidation rights issue. The issue came up again just three months later when another firm, Lombard-Wall, collapsed in August 1982. In September 1982, one month later, the Federal Bankruptcy Court of New York ruled that a Repo was a sale and repurchase transaction, making it two separate transactions and thus not a single collateralized loan. The court recognized that allowing prompt liquidation was necessary to continue the orderly functioning of the markets. Two years later, in 1984, Congress passed an extension of the Federal Bankruptcy laws so that Repo on Treasurys, Federal Agencys, CDs and BAs were exempt from automatic stays in a bankruptcy by law. The Repo market was off and running, but one aspect of the bankruptcy code was overlooked – municipalities.

Repo Property Rights In Orange County

On December 6, 1994 Credit Suisse First Boston demanded repayment of $2 billion of the Repo trades that they had executed with Robert Citron, the Treasurer of Orange County, California and they immediately seized $1.25 billion of Orange County’s securities. Later that day, Orange County declared bankruptcy, making it the largest municipal bankruptcy in the history of the United States up until that time.

When the county declared Chapter 9 bankruptcy to seek protection, they thought they were preventing a run on their investment portfolio and they’d prevent their Repo counterparties from liquidating their securities. Chapter 9 bankruptcy is a specific type of reorganization reserved solely for municipalities. When the Bankruptcy Act came into being in 1934, a part of it was called Chapter 9 and it allowed specifically for bankruptcy protection to municipalities. A very important feature of Chapter 9 is that the law specifically did not include Section 559 of the larger bankruptcy code. Section 559 allows a repo counterparty to liquidate repurchase agreements in order to recoup their money. In other words, whereas the whole Repo market was set up so that a creditor can sell the collateral in the event of default, Chapter 9 bankruptcy prohibited – or at least didn’t explicitly allow – it to happen. It was, at the time, an untested loophole in the law. Orange County officials were pinning their hopes that by declaring Chapter 9, their Repo counterparties would have their hands tied and wouldn’t be able to liquidate the securities.

Ironically – and perhaps predictably – when Orange County filed for bankruptcy, the result was the exact opposite. The Wall Street firms interpreted the bankruptcy filing as a default, which it was, and began to enforce the terms of the Repo agreements. That meant they all began liquidating Orange County’s positions.

Merrill was the next one to launch a liquidation salvo, selling off all of $800 million in securities that they were holding . The firm contented that they were legally allowed to sell off the securities, because the Repo legal agreement allowed for liquidation in the event of a default. The Orange County Board of Supervisors begged to differ and they authorized their lawyers to begin filing lawsuits against any Wall Street firm that liquidated securities. They alleged that selling collateral was illegal under the Chapter 9 because there was no mention of Repo agreements in the law. Banks were, therefore, legally obligated to return the securities to Orange County. Their argument, though legally clever, fell on deaf ears and the other liquidations proceeded.

Repo Consequences

All of the same arguments used to suspend swaps liquidation rights could be used to suspend Repo liquidation rights. In the near future, we could see regulators asking Repo counterparties to wait 48 hours before liquidating securities financing transactions. The problem is: Repo is fundamentally different from swaps. In swaps, the two parties agreed to pay the differential (say fixed versus floating) on the notional amount of the trade. It’s all about cash flow. In Repo, the two counterparties actually exchange the notional amount; that is, they exchange cash and securities. If the Repo market were asked to suspend its liquidation rights for 48 hours, the counterparties would be giving up their rights for their cash or their securities for that period of time. It’s a larger issue than waiting for a differential on cash flow for 48 hours.

If the 48 hour waiting period is extended to the Repo market, I’m worried about the unintended consequences. What helps during a market crisis, might hurt the market the other 99.9% of the time. If a bank is teetering on the brink of collapse and their Repo counterparties know their liquidation rights will be suspended for two days, they may pull their funding faster. During that 48 hour waiting period, there will be market distortions. Uncertainty will drive counterparties to panic and act in unexpected ways.

Overall, suspending the liquidation rights for swaps for 48 hours will help address the fire-sale issue, but I’m worried the tradeoff will have unintended consequences. Does market stability during a one week period justify market distortions for the 10 to 20 years in between? That’s a crucial question. I’m not sure the correct answer, but I am certain there are tradeoffs.

Kind regards,

Scott E.D. Skyrm

About the Author: Scott E.D. Skyrm

I am one of the leading figures in the repo and securities finance markets today and regularly quoted in The Wall Street Journal, The Financial Times, Bloomberg News Service, Reuters, Market News, and Dow Jones. I have a book in the process of being published, currently title “The Money Noose” about MF Global. Find more information on Scott E.D. Skyrm’s website – Click here -.

The Anxiety of Fails

juli 22, 2014 in Columns-Artikelen by onze redactie

There’s a lot of discussion about fails in the Treasury market, including a variety of armageddon theories about why fails have increased, but rest assured, fails are a normal part of the market. That’s not to say I take the increased fails lightly, but it’s not a threat to humanity. The recent spike in fails might seem significant, but it isn’t.

What’s A Fail?

Fails come in two forms: A fail-to-deliver and a fail-to-receive. They’re both the same in a way, one person’s fail-to-deliver is another person’s fail-to-receive. Here’s how it happens: When someone sells a security to someone else, the buyer expects the security to be delivered. Now, suppose the seller didn’t actually own the security and they must go into the Repo market and borrow it. But now, suppose they can’t borrow it. Without the security, they’re unable to deliver anything and it becomes a fail-to-deliver. Naturally, for the buyer, it’s a fail-to-receive. Market participants can fail for a variety of reasons, recently, it’s because there’s more demand.

The Cost of Fails

Without the Fail Charge, the cost of a fail is the equivalent of investing cash at a 0% rate, which is the same as not covering (borrowing) the security at all. Here’s how it works: Someone who’s short borrows the security via a reverse-repo trade to cover their short. They borrow the security and simultaneously lend cash at the same time (delivery versus payment). A “Special” is when someone is willing to accept below market interest rates on their cash in order to receive a specific security. The larger the premium (spread) below general collateral (GC), the more that security is in demand. For example, if GC is trading at 0.25% and a specific Treasury is trading at 0.0%, that issue is trading 25 basis points below GC. Thus, the borrower is willing to invest their cash at 0.0% instead of 0.25% in order to receive that specific security.

Before there was a fail charge, some market participants wouldn’t even cover their shorts when rates got close to zero. Perhaps they didn’t want to show the market the size of their short, or pay brokerage, or maybe even pay the ticket charge and processing fees. In any event, those costs exceeded the cost of not covering the security at all.

Not covering shorts was actually quite common in the past for periods of time when there were protracted shortages. It all came to a head in October 2008 when securities were pulled from the market, the Fed dropped overnight rates down to near 0.0%, and counterparties stopped trading with each other. It was the perfect storm in the repo market and fails shot up to an all-time record high of $5.06 trillion on October 15, 2008. People realized there needed to be a cost of failing in the Fed’s new 0.0% interest rate environment. About 7 months later, the Fail charge was introduced. At 0.0% rates, the Fail Charge is 300 basis points which makes the break-even cost for not covering a short the equivalent of -3.00%. These days, when repo rates get near or below -3.00%, dealers will not cover their shorts. It’s also why you rarely see repo rates below -3.00%

Supply And Demand

Think of the repo market like any market, it’s the meeting place between supply and demand. Demand in the specials market comes from the shorts. Traders might be outright short the market, they might feel the short-end of the curve will back-up more than the long-end, and traders are just more likely to hedge when they expect rising rates. Basically, when there are more shorts in the market, the demand for securities increases.

Supply comes from the available supply in the market – dealer inventories, securities lenders, prime brokerage accounts, and in general, any portfolio which lends it’s securities into the market. Supply leaves the market when securities are sold to “retail accounts” and portfolios which do not lend their securities. Supply is also a function of which securities the Fed is holding. Currently, the Fed owns about 20 percent of all U.S. Treasuries, a total of $2.39 trillion. The more the Fed owns of specific Treasurys, the more supply can get channeled back into the repo market via the Fed’s securities lending program.

Historical Standards

Let’s put the current situation in perspective. A Fail Charge of -3.00% basis points is expensive by post 2008 standards, but not by historical standards. In 2007 overnight rates were set around 5.00%. Back then if someone failed, there was a 500 basis point cost. It’s a matter of mindset. The Fail Charge was never guaranteed to eliminate fails, it set up to make them more expensive when overnight rates were at 0.0%.

2013 Vs. 2014

Last year, around this time, there was concern about 10 Year Note fails. Beginning in 2013, there was a large short-base in 10 Year Note which culminated in June 2013 and led to a spike in fail volume. The shorts were on target, Bernanke’s “tapering” hint in May 2013 backed-up the Treasury market considerably.

This year, as it turns out, other Treasury issues are special, including the 2 Year Note, 5 Year Note, and 10 Year Note, plus a little bit in the 3 Year Note. Just like last year, there’s an imbalance between supply and demand and that imbalance will be corrected as new securities are issued. More supply in the 2 year and 5 year sectors arrived on June 30 and supply arrived in the 10 Year Note on June 15.

Doomsday Theories

That brings us to the doomsday theories about the spike in fails. Some say the fails are an indication of “stress in the financial system.” That the increased fails are a reflection of the lack of high quality collateral. There won’t be sufficient short-term paper to handle the amount of shorts generated from a round of Fed tightening. That won’t be the case. In June, the fails were concentrated in on-the-run issues: the 2 Year Note, 5 Year Note and 10 Year Note. When on-the-run issues become too expensive in the repo market, shorts move into other issues or instruments, like old issues, double-old issues, futures, swaps, etc.

Another outlet blamed the increase in fails on QE. I can assure you, QE is not causing the fails, and let’s be clear, I’d be one of the first to criticize QE if it did. Remember, the Fed has a securities lending program, so the securities it purchases in the market are still available in the repo market. However, I did read one interesting point. Under Operation Twist, the Fed sold their short-term securities and purchased long-term securities and the Fed does not own any securities that mature until 2016. Operation Twist skewed the Fed’s holdings away from the short-end. Thus, potentially less supply in the short-end of the market.

Then, someone even suggested that the increase in fails was a result of quarter-end. Now, quarter-end does contribute to increased fails, but this fail discussion appeared well before June 30.

Natural Market Mechanism

All in all, the existence of fails is an indication of an imbalance between supply and demand in the repo market. Normally, there’s an abundance of securities (supply) in the market – plenty of securities to fill all of the shorts. When demand increases considerably (more shorts) and that demand exceeds supply, fails are the result. But don’t worry, it’s a normal part of the repo market. Once there’s a shortage, securities become more expensive in both the outright and repo markets. Then, many of the shorts roll out of the expensive issues, portfolios sell their long positions and it brings securities back into the market. Fails were a pretty common occurrence just several years ago. These days, people are a little panicky because they haven’t see as many shortages since the end of the financial crisis.

For more discussion on fails, see my commentary from June 11, 2013

Kind regards,

Scott E.D. Skyrm

About the Author: Scott E.D. Skyrm

I am one of the leading figures in the repo and securities finance markets today and regularly quoted in The Wall Street Journal, The Financial Times, Bloomberg News Service, Reuters, Market News, and Dow Jones. I have a book in the process of being published, currently title “The Money Noose” about MF Global. Find more information on Scott E.D. Skyrm’s website – Click here -.

Beleidsregels derivaten ontmoedigen rente-risicomanagement

december 28, 2012 in Columns-Artikelen by franscleton

De onlangs ingevoerde beleidsregels door voormalig minister Spies van Binnenlandse Zaken bevatten een aantal heldere maatregelen ter voorkoming van ongewenst gebruik van derivaten. Een negatief effect van deze maatregelen is dat het gebruik van derivaten te veel ontmoedigd wordt waardoor een adequaat risico-management wordt belemmerd. Heldere eisen aan kennis op het gebied van derivaten is een betere maatregel.

Dit najaar heeft voormalig Minister van Binnenlandse Zaken Spies nieuwe beleidsregels afgekondigd inzake het gebruik van financiële derivaten door Woningcorporaties. Deze regels zijn een reactie op de financiële problemen die zijn ontstaan bij een aantal corporaties, in het bijzonder Vestia. Deze problemen zijn naar boven gekomen doordat dat deze woningcorporaties onvoldoende liquide middelen ter beschikking hadden om te voldoen aan de margin calls van financiële instellingen waarmee deze corporaties derivaten contracten hadden afgesloten.

De ingevoerde beleidsregels hebben primair als doel om een aantal risico’s te beperken die gerelateerd zijn aan het afsluiten van derivaten contracten door Woningcorporaties:

-    Het risico van het verkeerd ‘hedgen’

Dit is het geval wanneer woningcorporaties derivaten contracten afsluiten die niet bijdragen aan een vermindering van het risico van een stijgende rente maar juist dit type risico verhogen. In dit kader worden  derivaten contracten zoals bijvoorbeeld receiver swaps  verboden. Dit is ook het geval wanneer derivatencontracten worden afgesloten  die geen enkele dekking bieden tegen een stijgende rente (in dit kader worden rente floors  verboden).

-    Het risico van het overmatig ‘hedgen’

Dit is het geval wanneer woningcorporaties derivatencontracten afsluiten die niet gerelateerd kunnen worden aan bestaande (en nog niet gehedgde) leningen. In het verleden hebben verschillende Woningcorporaties derivaten contracten afgesloten ter dekking van het renterisico van toekomstige (nog niet afgesloten) leningen. Dit wordt uitdrukkelijk verboden. Daarnaast heeft de Minister een maximaal termijn van 10 jaar gesteld aan derivaten- contracten.

-    Het risico van een tekort aan liquiditeit

Dit is het risico dat de woningcorporaties onvoldoende liquide middelen ter beschikking hebben in het geval dat een margin call gestort dient te worden. Als gevolg hiervan dient te allen tijde een liquiditeitbuffer aangehouden te worden ter hoogte van de margin ‘call’ die financiële instellingen zullen eisen voor de bestaande derivaten portefeuille in geval  van een daling van de rente van 2% punten.

-    Het tegenpartij risico

Dit is het risico dat de tegenpartij, waarmee het derivatencontract is aangegaan, niet aan zijn verplichtingen kan voldoen op het moment van afwikkeling van een of meerdere derivaten contracten. Als gevolg hiervan mogen derivatencontracten alleen aangegaan worden met financiële instellingen met minimaal een Single A rating.

Concluderend kan men stellen dat deze maatregelen heldere kwantitatieve criteria en beperkingen stellen aan het afsluiten van derivatencontracten.

De minister schiet met haar maatregelen te ver door in het beperken van het gebruik van derivaten.  Derivaten zijn in de eerste plaats niet ontworpen als speculatie-instrument maar als een flexibel en goedkoop hedging instrument. Door beperkingen te stellen aan het type instrumenten (geen receiver swaps of rente collars meer) moeten woningcorporaties lastiger en tegen hogere kosten hun renterisico indekken. De beperking van de termijn van de rente swaps tot 10 jaar heeft ditzelfde negatieve effect. Hieraan wordt nog toegevoegd dat financiële instellingen woningcorporaties als niet professionele belegger moeten gaan beschouwen, resulterend in de verplichting van een hogere zorgplicht voor deze instellingen.

Dit zal ongetwijfeld leiden tot hogere kosten voor de woningcorporaties. De situatie kan vergeleken worden met de situatie dat automobilisten, vanwege het feit dat er af en toe dodelijke ongevallen plaats vinden, een snelheidsbegrenzer op hun auto moeten inbouwen die de maximale snelheid tot 80 km beperkt. Het zou effectiever zijn om de rijexamens voor automobilisten strenger te maken dan iedere automobilist in zijn vervoersmogelijkheden te beperken.

In de situatie van Woningcorporaties is het om deze reden aan te bevelen om de heldere eisen te stellen aan het kennisniveau van bestuurders, toezichthouders en ook externe accountants. De Minister komt in haar beleidsregels niet verder dan “voldoende aandacht voor professionaliteit van medewerkers”.

Rente-risicomanagement bestaat uit twee hoofdelementen : Kennis van de verschillende rente- derivatenproducten gekoppeld  aan een goed inzicht in het effect van deze derivaten op de robuustheid van de toekomstige cashflow van de onderneming. Laten we ervoor zorgen dat deze elementen in de sector meer onder aandacht worden gebracht.

Geschreven door: Frans Cleton

Frans Cleton is Programma Directeur van Riskmatrix. Wilt u meer informatie over de opleidingen? Klik dan hier.

PFE : One size doesn’t fit all !

januari 11, 2012 in Columns-Artikelen by Michel Dorval

At the end of May 2011, the International Swaps and Derivatives Association (ISDA) published new analysis of the over-the-counter (OTC) derivatives market. While the analysis showed a 12% decline in the notional outstanding, from $475 trillion in 2007 to $419 trillion in 2010, this decline does not necessarily indicate a change in new OTC derivatives market. Conrad Volstad, ISDA CEO, commented that portfolio compression had had a significant impact on outstanding volumes as market participants looked to reduce credit risk, adding that the industry’s collaborative work on documentation, netting and collateral was also having a ‘major impact’ in reducing risk in the markets.[1]

The use of practices like portfolio aggregation, collateral and netting clearly demonstrates the ongoing importance to banks of accurate exposure measurement in calculating their counterparty credit risk.

For OTC derivatives, this quantification is also known as potential future exposure (PFE). PFE quantifies the counterparty risk/credit risk by evaluating trades already done against possible market prices in the future, over the lifetime of the transactions. Much has been written on the theory of PFE, but it is about much more than theory. Over the last decade, banks have made significant investments in hardware, software and operations, building ever-more sophisticated PFE measurement systems. Throwing increasing amounts of technology at this area, however, will not in itself provide the total solution.

The most sophisticated methodology currently available to estimate possible future outcomes and calculate PFE as a statistic is the full Monte Carlo simulation.  It simulates the underlying market data over the life of the portfolio and price each contract at selected time steps as it matures. Since the evolution of future market data is not deterministic, Monte Carlo simulations are used to generate a large number of possible paths, and PFE is calculated as a statistic based on these outcomes.

The simulation method handles the full pricing of complex contracts and the correct modeling of path-dependent pay-offs when the contracts are aged over their life. Diversification and hedging effects within the netting set are fully simulated and the method allows for a good approximation of the effect of credit risk mitigation provided by collateral agreements. The main drawback is that the simulation method is both data and computationally intensive. In addition to investing in significant IT resources, the bank will also need to assign functional experts to maintain the parameterization of the engine and ensure that the results make sense.

Several precursors are required before any results can be obtained: To prepare for Monte Carlo simulation the bank needs to collect and clean a sufficiently long market data history. The data aging models that will be used to generate the range of possible future market data paths are calibrated on this history and correlation matrices need to be computed. Once the parameterization has been done and approved, the actual simulation can be run. The number of simulation steps is determined by reporting requirements; the number of paths depends on the convergence of the Monte Carlo algorithm.  A clear challenge is that standard pricing libraries cannot be reused without modification. Whereas most standard pricing functions provide mark-to-market prices and sensitivities, pricing for PFE must handle aging through time and take into account the eventual path dependency. Moreover, the pricing models used in the front-office may be too slow for PFE simulation and have to be approximated. They may need to be simplified, ideally replacing numerical methods by closed form expressions. A separate pricing function library suitable for PFE simulation will therefore have to be maintained. This will add cost and delay the time to market for new products, especially if the latter are not standardized. This challenge is particularly difficult to overcome for structured and securitization products

The more traditional add-on method expresses the PFE as the sum of two terms: the ‘current value’ and the ‘add-on’, with the latter representing a possible future increase in the contract’s value over today’s value.  In most frameworks the current value of the contract is defined as its mark-to-market value, but it could also be the book value, derived from the accounting systems. There are several ways of estimating the add-on. It is frequently calculated by multiplying the nominal amount of the contract with a risk weighting which is selected from a look-up table linked to some of the contract’s characteristics.

This approach has also some drawbacks: they do not adapt as quickly to changing market conditions; they are more approximate in modeling the impact of credit risk mitigation techniques; and they generally provide a higher exposure, and hence capital requirement, since they are set to be more conservative. For many types of exposure, however, these analytical methods are fast, sufficiently transparent and largely accurate enough. They provide a stable and reliable methodology.

But how do we have to choose the appropriate methodology and how do we have to put forward criteria which could be used in making this decision?

In short, the optimal solution for a bank needs to satisfy two questions:

• Can I justify the figures obtained?

• Are these figures sufficiently risk sensitive?

Exposure figures are used to monitor the bank’s operations and as a basis for decisions. The larger or more complex an exposure, the more important it is that the risk manager can justify the figure and explain how it was obtained. Similarly, the larger or more complex an exposure, the more important it is that the exposure measure adjusts through time and differentiates between specific instrument and counterparty criteria.

The following table lists some of the possible decision criteria that can be used by the bank to split the PFE calculations for off-balance sheet derivatives into smaller parts. The latter can then be combined to produce the overall exposure figure.

These criteria are not independent. For example, the deal may be based on a complex path dependent product, but in the overall context its exposure is insignificant compared with exposure to other counterparties. It might therefore be sufficient to estimate the PFE for this deal using a simple fixed add-on.

Some structured products present a particular challenge. State-of-the-art trading systems have flexible structuring tools embedded within them. The flexibility that is now available in the front-office is not, however, carried through to the PFE simulator. From a technical point of view it is rarely possible to plug these tools directly into a full, Monte Carlo-based portfolio simulation.

A further challenge in the case of structured products may be the computational time required; a simpler functional model may not be acceptable to simulate the exposure. This can be addressed by trying to tune the technical framework (for example via gridification, cache memory, or use of specialized hardware), but the hypothetical example shown below demonstrates that this will not always provide the answer:

Imagine that a single price takes one minute to compute; the simulation requires 5000 paths and 30 time steps; and the maximum time window available is four hours. Then (assuming linear scaling), only eight paths can be run per processor core. To provide the computing power for this single deal, 625 processors would be required. To handle 120 deals of this type, the bank would require 75 000 cores – a situation which is just not feasible in practice.

So, the bank needs to use a two step approach: first, apply an add-on method in order to approve the trade and include it in the daily process; then, when available, move to a more complex approach for monitoring it through its life cycle.

Use of the add-on approach brings its own questions, however. How do I set prudent but accurate add-ons? What level of ‘granularity’ should they have – in other words, do I define add-ons by type of instrument, by currency, by maturity and/or by other criteria? How often should these add-ons be reviewed?

A number of methods can be used to estimate the add-on for PFE, some more complex than others. Three methods, based on the Basel II approach to calculating the exposure at default (EAD) for OTC derivatives are a good starting point[2].  Additionally, specific ‘shocks’ may be applied to the underlying market factors.  These may be fully deterministic or may take scenarios from a historical period, possibly a historical period of significant stress like the add-on through stress testing and via historical simulation.

The optimal approach for banks calculating PFE for OTC derivatives is a combined approach, applying Monte Carlo simulations for the largest and most complex exposures where they bring real value, but using analytical methods for other exposures, and taking advantage where appropriate of a combination of add-on plus simulation methods, such as Basel II Internal Model Method (IMM). The IMM is the most sophisticated of the three Basel methods and assumes that the bank can run a full simulation of PFE for the transaction, or set of transactions.

Success depends ultimately on risk managers knowing their business and being able to ‘slice and dice’ when quantifying PFE to best reflect the different elements of the bank’s exposure.

Best regards,

Michel Dorval
Business Specialist Credit and Market Risk EMEA Region
Michel.dorval@thomsonreuters.com

&

Ulrich Schanz
Senior Functional Architect
Ulrich.schanz@thomsonreuters.com

Thomson Reuters

[1] ISDA, OTC Derivatives Market Analysis Year-end 2010, May 2011.

[2] BIS, Basel II: International Convergence of Capital Measurement and Capital Standards:

A Revised Framework – Comprehensive Version, Annex 4, June 2006

Marktnieuws Week 36

september 5, 2011 in Columns-Artikelen by Jos Wagenmakers

Hoewel er gedurende de afgelopen handelsweek sprake was van herstel op de aandelenmarkten sloten deze vrijdag toch weer lager nadat de werkgelegenheidcijfers in de US over augustus bekend werden gemaakt. De banenmarkt stagneert doordat er geen nieuwe banen in augustus werden gecreëerd (+ 68.000 werd verwacht). Daarnaast werd het aantal nieuwe banen in juli neerwaarts bijgesteld van 117.000 naar 80.000.

Zoals aangegeven verliep de week eerst nog positief nadat uit de FED notulen bleek dat er diverse FED leden pleiten voor een nieuw steunpakket om de Amerikaanse economie te stimuleren. Verder waren er nog meevallende cijfers in de US over consumentenbestedingen en industriële productie. Na de uitkomst van de banencijfers werden de eerder in de week behaalde winsten voor een deel teniet gedaan. De Dow Jones index sloot vrijdagavond 2.2% lager t.o.v. het slot op donderdag. Hiermee wordt nieuwe angst voor een recessie gevoed.

Vluchthavens waren wederom goud en de Zwitserse Frank. Bankaandelen zijn momenteel uit de gratie, omdat deze lastig door analisten zijn te waarderen. Onduidelijk is welke posities zij hebben in onder meer overheidsobligaties. Verder houdt de markt er in de toekomst rekening mee dat er op deze posities moet worden afgewaardeerd en afgeschreven. E.e.a. komt ook tot uitdrukking in de tarieven voor Credit Default Swaps (CDS) op banken. Zie hiervoor onderstaande grafiek met de ontwikkeling van CDS prijzen van banken, welke in Nederland actief zijn. Op de commodity markten was er vooral support voor metalen en in het bijzonder koper. De prijs van koper werd gesteund door een aantrekkende vraag vanuit China. Volgens een analist van ABN AMRO zal een evt. recessie in de US en EU de prijs van metalen drukken, maar wordt er door de vraag vanuit opkomende landen een bodem gelegd in de prijzen hiervan.

Tarieven van 1-jaar CDS van banken, die in Nederland actief zijn:

FX

De afgelopen week kwam de Euro lager te staan tegenover alle majors. Dit zal ook verband houden met de situatie in Griekenland waar nog niet aan de voorwaarden is voldaan zoals gesteld door het IMF en de EU. Als vluchthaven heeft de Zwitserse Frank tegenover de Euro wederom terrein gewonnen met een niveau van 1.1235 vs. 1.1683 een week eerder.

Rente

Nadat de steunaankopen door de ECB van Spaans en Italiaans overheidspapier resulteerden in lagere rentes voor deze landen liep deze aan het einde van de week toch weer met ca. 10 basispunten op wat als verontrustend wordt gezien. De ECB kan haar steunaankopen nog wel even in het huidige tempo voortzetten, maar beleggers betwijfelen of dit uiteindelijk houdbaar is. Zij willen bezuinigingen zien. De lange Euro renteswaptarieven (5-10 jaar) daalden met ca. 10 basispunten.

Rentemanagement

De laatste maanden is Euribor redelijk stabiel gebleven maar de langere tarieven zijn fors gedaald. Hierdoor is de rentecurve een stuk platter of vlakker geworden. Dit betekent dat de forward start swap premies aanzienlijk zijn afgenomen waardoor de forward start swaps dichterbij de direct startende swaps liggen, welke momenteel al ruim 1% lager liggen dan het hoogste niveau dit jaar in april. Zie onderstaand een grafiek van 3-m Euribor, 2-jaar en 5-jaar rente. Deze laatste twee zijn op basis van jaarrente. Op basis van kwartaalrente liggen de prijzen voor 2-jaar en 3-jaar renteswaps met 1.20% en 1.33% zelfs onder het 3-maand Euribor niveau dat momenteel 1.54% noteert. Zie verder onderstaand de huidige rentecurve vs. die in april 2011. Hier valt enerzijds op dat de curve als geheel ca. 1%

lager ligt dan in april en daarnaast de knik bij 1-3 jaar ook hier aantoont dat 2-jaar en 3-jaar rente (op basis van kwartaalrente) lager is dan Euribor en verder dat bijv. 5-jaar slechts fractioneel boven het huidige Euribor niveau ligt. Wat ons betreft voldoende ingrediënten en mogelijkheden momenteel voor gunstige renteafspraken binnen een portefeuille waar het overgrote deel nu nog op variabele basis is. Daarnaast zijn er ook bij aanstaande vervalmomenten en einddata (komende 3 jaren) van financieringen en renteperiodes goede mogelijkheden en niveaus om reeds nu aantrekkelijke renteafspraken te maken voor de periode daarna. Voor meer informatie over rentemanagement en toepassingsmogelijkheden van rente-instrumenten kunt u contact met ons opnemen.

Historie 3-mnd Euribor (oranje), 2-jaar renteswap (groen) en 5-jaar renteswap (wit). Laatste twee o.b.v. jaarrente. Kwartaalrente is momenteel resp. 1.20% en 1.33%.

Rentecurve heden (wit) vs. 11 april jl. (paars).

Deze week

De komende week zal president Obama zijn plannen ontvouwen om de werkgelegenheid te stimuleren. In de EU dienen de komende week Europese steunafspraken te worden geratificeerd. ECB en de Bank of England zullen a.s. donderdag hun officiële rente bekend maken waarvoor geen wijzigingen worden verwacht.

Klik hieronder om het gehele document te lezen en te downloaden:

Markt Nieuwsbrief Week 36

Disclaimer

Deze publicatie is opgesteld door Jos Wagenmakers van Treasury-linQ. Treasury-linQ is verantwoordelijk voor de in deze publicatie verstrekte informatie. De verstrekte informatie in deze publicatie is bedoeld als informatie in algemene zin. De informatie mag daarom nadrukkelijk niet beschouwd worden als een advies of als een voorstel of aanbod tot het aankopen of verhandelen van financiële instrumenten en/of  het afnemen van beleggingsdiensten noch als een beleggingsadvies.

Treasury-linQ aanvaardt geen enkele aansprakelijkheid voor het gebruik van de aangeboden informatie. Beslissingen genomen op basis van de in de publicatie verstrekte informatie komen voor eigen rekening en risico van de gebruiker van de informatie.

Hoewel getracht is juiste, volledige en actuele informatie uit betrouwbaar geachte bronnen aan te bieden, geeft Treasury-linQ expliciet noch impliciet enige garantie dat de aangeboden informatie juist, volledig of actueel is. Treasury-linQ behoudt zich het recht voor de informatie zonder aankondiging te wijzigen. Treasury-linQ is echter niet verplicht de informatie te actualiseren of te wijzigen.

Het is niet toegestaan deze publicatie te kopiëren of op enigerlei wijze openbaar te maken, te verspreiden of te vermenigvuldigen zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Treasury-linQ. De publicatie mag wel worden wel afgedrukt voor eigen persoonlijk gebruik.

De technische analyse is een  autonome analysemethode. De uitkomst van de technische analyse kan afwijken van en/of niet consistent zijn met overige informatie van Treasury-linQ. De waarde van beleggingen kan fluctueren. In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst. Treasury-linQ aanvaardt geen aansprakelijkheid voor druk- en zetfouten.

Treasury-linQ: Rentemanagement

juli 12, 2011 in Columns-Artikelen by onze redactie

Het zal u niet zijn ontgaan dat er nog steeds van alles gebeurt in de markten. Nu ook Italië onder het vergrootglas. Beurzen onderuit en ook de lange rente weer fors lager. Ten opzichte van het voorlopig hoogste punt dit jaar in april zijn we nu ca. 0.75% lager in de kapitaalmarktrente.

Door afvlakking van de curve (Euribor is enigszins hoger gegaan) zijn de forward premies voor forward start structuren een stuk lager en wellicht op een acceptabel niveau terecht gekomen. Hierdoor kan het nu de rente weer aanzienlijk lager is interessant zijn om naar renteafspraken te kijken voor leningen en swaps die de komende tijd aan de vervaldag zijn.

Wellicht is het zinvol om gezamenlijk naar kansen en mogelijkheden te kijken binnen uw portefeuille. Wij adviseren onafhankelijk bij rentemanagement en wij zijn u graag van dienst bij de begeleiding van bancaire rentetrajecten.

Ter informatie:

Bron: Treasury-linQ

Disclaimer

Deze publicatie is opgesteld door Treasury-linQ. Treasury-linQ is verantwoordelijk voor de in deze publicatie verstrekte informatie. De verstrekte informatie in deze publicatie is bedoeld als informatie in algemene zin. De informatie mag daarom nadrukkelijk niet beschouwd worden als een advies of als een voorstel of aanbod tot het aankopen of verhandelen van financiële instrumenten en/of  het afnemen van beleggingsdiensten noch als een beleggingsadvies.

Treasury-linQ aanvaardt geen enkele aansprakelijkheid voor het gebruik van de aangeboden informatie. Beslissingen genomen op basis van de in de publicatie verstrekte informatie komen voor eigen rekening en risico van de gebruiker van de informatie.

Hoewel getracht is juiste, volledige en actuele informatie uit betrouwbaar geachte bronnen aan te bieden, geeft Treasury-linQ expliciet noch impliciet enige garantie dat de aangeboden informatie juist, volledig of actueel is. Treasury-linQ behoudt zich het recht voor de informatie zonder aankondiging te wijzigen. Treasury-linQ is echter niet verplicht de informatie te actualiseren of te wijzigen.

Het is niet toegestaan deze publicatie te kopiëren of op enigerlei wijze openbaar te maken, te verspreiden of te vermenigvuldigen zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Treasury-linQ. De publicatie mag wel worden wel afgedrukt voor eigen persoonlijk gebruik.

De technische analyse is een  autonome analysemethode. De uitkomst van de technische analyse kan afwijken van en/of niet consistent zijn met overige informatie van Treasury-linQ. De waarde van beleggingen kan fluctueren. In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst. Treasury-linQ aanvaardt geen aansprakelijkheid voor druk- en zetfouten.

Markt Nieuws week 17

april 26, 2011 in Columns-Artikelen by Jos Wagenmakers

De verlaging vorige week maandag van de outlook voor de Amerikaanse overheidsschuld naar “negatief” door kredietbeoordelaar Standerd & Poor’s (S&P) zorgde voor een “all time high” voor de prijs van het goud en zette de US Treasuries kort onder druk. Vanwege de mogelijke herstructurering van de Griekse overheidsschulden was deze daling slechts van korte duur. Een negatief vooruitzicht betekent dat er een kans van een op drie bestaat dat de AAA-status binnen 24 maanden wordt verlaagd. Het gaat om een historische beslissing omdat S&P, dat sinds 1941 de kredietwaardigheid van de Verenigde Staten bepaalt, het land tot nu toe altijd een triple-A rating heeft gegeven. Deze verlaging door S&P zal de druk in het Amerikaanse congres doen toenemen om spoedig een akkoord te bewerkstelligen over zowel de hoogte van het tekort als over het terugbrengen hiervan.

De Britse Financial Times sluit echter een effectieve afwaardering niet uit. De uitspraken van een aantal Duitse politici, inclusief de minister van financiën Schauble, om de Griekse overheidsschulden mogelijk voor 2013 al te saneren zetten de obligatiemarkten in de periferielanden landen weer eens onder druk. Financiële markten hebben overigens al lang de conclusie getrokken dat Griekenland op enig moment in de toekomst haar schulden zal moeten herstructureren. Credit Default Swaps op deze leningen suggereren een 67% kans hierop binnen de komende vijf jaar. Nieuw in de opmerkingen van Schauble was om deze sanering al voor 2013, op vrijwillige basis weliswaar, uit te voeren. Economen zijn van mening dat indien hiermee al voor 2013 wordt begonnen dit een grote aanslag op de Griekse banken zal zijn en mogelijk ook gevolgen zal hebben voor Portugal, Ierland en zelfs Spanje.

Ook voor de financiële sector in de Eurozone, met vorderingen op Griekenland, Portugal en Ierland van USD 934 miljard (volgens de Bank of International Settlements), zal deze stap grote consequenties hebben. Vanuit Japan zijn afgelopen week de eerste concrete handelscijfers van na de ramp bekend geworden. In maart daalde de export in Japan met 7.7%, terwijl de import met 1.1% naar beneden ging. Gevolg was een sterke daling op de handelsbalans tot ¥ 96.3 miljard tegenover ¥ 477.4 miljard in februari. Analisten voorzien een verbetering van de export vanaf de maanden juni en juli, maar blijven somber voor de lange termijn vanwege de blijvende problemen in de energiesector.

FX

De EUR/USD koers beleefde een rustige week, maar de Euro moest in de cross opnieuw terrein prijs geven. Door de oplopende prijzen in de commodity markt stegen de AUD, CAD en NZD ten opzichte van de EUR. Ook de SEK steeg door de renteverhoging van de centrale bank Riksbank. Verwachting is dat de bank nog dit jaar een aantal renteverhogingen zal gaan doorvoeren. De speculatie dat China op korte termijn haar munt gaat revalueren of de bandbreedte tegenover de $ zal gaan verruimen was in de voorbije week in het nieuws nadat politici en bestuurders van de centrale bank lieten weten de lokale munt in te willen inzetten om de inflatie te bestrijden.

Op de NDF markt daalde hierdoor de prijs voor 12- maands USD/CNY zonder effectieve levering met ruim 1%. In Polen probeerde de centrale bank daar hetzelfde effect te bereiken door Euro’s te verkopen en Zloty’s te kopen. De recente rentestijgingen in de Eurozone hebben de Zloty de laatste maanden fors onder druk gezet. De centrale bank wil hiermee, zonder direct haar rente snel te verhogen, een verdere koersdaling trachten te voorkomen.

Rente

De ongerustheid in de rentemarkt over de gevolgen van een snelle herstructurering van de Griekse overheidsschulden zorgde voor de nodige vraag naar zowel Amerikaanse Treasuries als Duitse Bunds. In Amerika speelde ook de verwachting dat het congres snel naar een oplossing zal gaan zoeken om het overheidstekort terug te brengen tevens een rol. Analisten menen dat het terugbrengen hiervan mogelijk een negatief effect kan hebben op economische groei in de US. Op de Euro FRA markt stonden prijzen voor het eerst sinds enige tijd onder druk. Handelaren namen mede vanwege het lange weekend en de extreem hoge niveaus van de afgelopen tijd hun winst.

Deze week

Belangrijkste gebeurtenis deze week is ongetwijfeld de FOMC meeting in de US op woensdag met daarop aansluitend voor het eerst een persconferentie, volgens ECB model, door FED voorzitter Ben Bernanke. Ook deze week zijn uit een aantal landen de gegevens over het BBP 1e kwartaal en cijfers over het consumentenvertrouwen te verwachten. En tot slot komen er uit Japan weer macrocijfers van na de ramp.

Klik hieronder om het gehele document te lezen en te downloaden:

Markt Nieuws Week 17

Disclaimer

Deze publicatie is opgesteld door Jos Wagenmakers van Treasury-linQ. Treasury-linQ is verantwoordelijk voor de in deze publicatie verstrekte informatie. De verstrekte informatie in deze publicatie is bedoeld als informatie in algemene zin. De informatie mag daarom nadrukkelijk niet beschouwd worden als een advies of als een voorstel of aanbod tot het aankopen of verhandelen van financiële instrumenten en/of  het afnemen van beleggingsdiensten noch als een beleggingsadvies.

Treasury-linQ aanvaardt geen enkele aansprakelijkheid voor het gebruik van de aangeboden informatie. Beslissingen genomen op basis van de in de publicatie verstrekte informatie komen voor eigen rekening en risico van de gebruiker van de informatie.

Hoewel getracht is juiste, volledige en actuele informatie uit betrouwbaar geachte bronnen aan te bieden, geeft Treasury-linQ expliciet noch impliciet enige garantie dat de aangeboden informatie juist, volledig of actueel is. Treasury-linQ behoudt zich het recht voor de informatie zonder aankondiging te wijzigen. Treasury-linQ is echter niet verplicht de informatie te actualiseren of te wijzigen.

Het is niet toegestaan deze publicatie te kopiëren of op enigerlei wijze openbaar te maken, te verspreiden of te vermenigvuldigen zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Treasury-linQ. De publicatie mag wel worden wel afgedrukt voor eigen persoonlijk gebruik.

De technische analyse is een  autonome analysemethode. De uitkomst van de technische analyse kan afwijken van en/of niet consistent zijn met overige informatie van Treasury-linQ. De waarde van beleggingen kan fluctueren. In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst. Treasury-linQ aanvaardt geen aansprakelijkheid voor druk- en zetfouten.

Update Financiële Markten

maart 16, 2011 in Columns-Artikelen by Jos Wagenmakers

Het nieuws uit Japan dat inmiddels sprake is van een nucleaire catastrofe zorgt voor veel onrust op de financiële markten op dit moment. Eerder spraken wij dat gelet op ligging van het rampgebied de schade lager zou zijn dan die van de beving in ’95 bij stad Kobe. Met het uit de hand lopen van de beheersing van de drie kernreactoren zal de schade vele malen hoger zijn. Voorzichtige ramingen gaan uit dat de kosten voor herstel en wederopbouw $ 180 mrd. of wel 3% van het BBP, en in het worst-case scenario zelf 5%, kunnen bedragen.

Op de beurzen in het Verre Oosten was vanochtend al sprake van grote paniekverkopen. De Nikkei sloot 11% lager en op de kapitaalmarkt stegen Credit Default Swaps op 5 jarige Japanse staatsobligaties naar een record van 120 basispunten. Ook in Europa laat zich deze ramp gevoelen op moment van schrijven staat de AEX ruim 3% in de min en de Dow Jones Futures laten een verlies van 250 punten zien.

De olieprijs zakt met bijna 4% en de goudprijs is ondertussen gedaald tot een niveau van $ 1386.

De Japanse Yen stijgt, nu veel Japanse detailhandelsbedrijven en institutionals hun buitenlandse tegoeden omzetten in Yennen. Commodity valuta’s als de Australische en Canadese dollar zijn de grootste verliezers op de Fx-markt vandaag. Rendement op 10 jaars US Treasury daalt met 11 bp. en In Europa daalt het rendement op de Bundfutures met een soortgelijk percentage.

Disclaimer

Deze publicatie is opgesteld door Jos Wagenmakers van Treasury-linQ. Treasury-linQ is verantwoordelijk voor de in deze publicatie verstrekte informatie. De verstrekte informatie in deze publicatie is bedoeld als informatie in algemene zin. De informatie mag daarom nadrukkelijk niet beschouwd worden als een advies of als een voorstel of aanbod tot het aankopen of verhandelen van financiële instrumenten en/of  het afnemen van beleggingsdiensten noch als een beleggingsadvies.

Treasury-linQ aanvaardt geen enkele aansprakelijkheid voor het gebruik van de aangeboden informatie. Beslissingen genomen op basis van de in de publicatie verstrekte informatie komen voor eigen rekening en risico van de gebruiker van de informatie.

Hoewel getracht is juiste, volledige en actuele informatie uit betrouwbaar geachte bronnen aan te bieden, geeft Treasury-linQ expliciet noch impliciet enige garantie dat de aangeboden informatie juist, volledig of actueel is. Treasury-linQ behoudt zich het recht voor de informatie zonder aankondiging te wijzigen. Treasury-linQ is echter niet verplicht de informatie te actualiseren of te wijzigen.

Het is niet toegestaan deze publicatie te kopiëren of op enigerlei wijze openbaar te maken, te verspreiden of te vermenigvuldigen zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Treasury-linQ. De publicatie mag wel worden wel afgedrukt voor eigen persoonlijk gebruik.

De technische analyse is een  autonome analysemethode. De uitkomst van de technische analyse kan afwijken van en/of niet consistent zijn met overige informatie van Treasury-linQ. De waarde van beleggingen kan fluctueren. In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst. Treasury-linQ aanvaardt geen aansprakelijkheid voor druk- en zetfouten.

Risico bankroet België neemt sterk toe

januari 10, 2011 in Columns-Artikelen by Maarten Verheyen

België behoorde al tot de landen met de hoogste belastingen, de hoogste staatsschuld en waarschijnlijk ook met het grootst aantal politici per 1.000 inwoners. (misschien is er wel een verband??) En vandaag voeren we ook een andere ranglijst aan. In een rapport dat gepubliceerd werd door “Credit Market Analysis” blijkt dat België de snelste stijger is op een lijst van landen die … bankroet kunnen gaan!

De credit default swaps op Belgische staatsleningen kosten nu 250 bps. Het hoogste niveau ooit! Een credit default swap is de prijs van een verzekering die je beschermt tegen een faillissement.

De markten zijn er niet gerust in. Het kost steeds meer om je te verzekeren tegen een faillissement van de Belgische overheid. Het is zelfs zover gekomen dat de kans dat ons land bankroet gaat, groter is dan die van pakweg Colombia, Thailand of Kazachstan.

Niet dat er iemand in dit land wakker van ligt. De struisvogels hebben hun kop weer diep in het zand zitten. Als er al eens iemand reageert op de aanhoudende speculaties tegen België, dan is het om te zeggen dat er niets aan de hand is en dat de Belgische cijfers dik in orde zijn. Hopeloos word je ervan.

Hier en daar is er dan iemand die meent dat alle problemen opgelost zijn als er terug een regering is. Hoe die er moet uitzien of wat de toekomstplannen zijn, is daarbij minder belangrijk.

Ik kan wel begrijpen waarom dat idee leeft. België lag deze week volop in de vuurlinie en dat valt toevallig samen met een zoveelste mislukte regeringsformatie.

Maar ik vrees dat de echte oorzaak elders gezocht moet worden. Gezien hoe KBC in de afgelopen week dan toch moest toegeven dat er een probleem was in Ierland? KBC heeft er 17 miljard euro uitgeleend. Voornamelijk in de vorm van hypotheken.

De Ierse overheid krijgt dan misschien wel een noodlening om de banksector te ondersteunen maar het is de lokale bevolking die daarvoor de prijs betaalt. Zij worden geconfronteerd met draconische besparingsplannen.

De Ierse man in de straat krijgt het moeilijk. De werkloosheid neemt snel toe en burgers beschikken over steeds minder middelen om de zware hypotheken netjes af te lossen. KBC voelt daarvan de weerslag. De bank schrijft 315 miljoen euro af maar dat lijkt niet meer dan het begin. De totale portefeuille is tenslotte 17 miljard euro groot.

KBC wankelt opnieuw en de geruchten over een kapitaalsverhoging worden steeds hardnekkiger. Zelfde verhaal bij Dexia. Ook daar is het niet allemaal rozengeur en maneschijn.

En dat zorgt uiteraard voor de nodige nervositeit op de markten. Wanneer de Belgische overheid opnieuw geld moet stoppen in de banken, dan komen we zelf in het oog van de storm terecht.

In Ierland ging men ook al bijzonder snel richting afgrond nadat de banksector extra kapitaal nodig bleek te hebben.

Ik hoop echt dat het zover allemaal niet hoeft te komen en dat de financiële markten ons land links laten liggen. Maar ik vrees dat een “worst case scenario” tot de mogelijkheden behoort.

Mijn motto als belegger is hier dan ook: hope for the best, prepare for the worst!

Vriendelijke groeten,

Maarten Verheyen

PS. Ik las laatst een bijzonder interessante analyse van Tuur Demeester die de situatie in de eurozone vergelijkt met de ineenstorting van de USSR. Ik moet zeggen dat de gelijkenissen beangstigend zijn.

Deze analyse kan hier gratis gedownload worden

Bron: Beurs.com